وقتى كه بيناييش از قلب نباشد ، مثل اين كه از روى سهو مىبيند و آن‌را نديده است و نشانه‌ى كورى وقتى كه بخواهى خود يا غير خود را با آن بشناسى پس آن از هلاكت متوقف نمىشود و در ميل تداوم ندارد پس آن‌كور دل است هر چند كه چشم ظاهرش ببيند ، پس در اين هنگام عاقل عقلش را بيرون كرده و اوامرش را تدبير مىكند و كسى كه در كتاب تدبّر كند ، ميلش تداوم و رشد پيدا كرده و ترس بر او وارد مىشود ، پس اين شخص بصير است هر چند چشمش نابينا باشد . « 1 » ( 2624 ) عون ابن عبداللَّه بن عتبه عارف بزرگوارى است كه صاحب خوف و سكون و بصيرت و دوام ذكر و مراقبه بود . عدّه‌اى از صحابه رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - را درك كرد و ظاهراً عبداللَّه بن عون - متوفى به سال 151 - پسر وى باشد . گفتار - « إنّ لكلّ رجل سيّداً مِن عمله ، و إنّ سيّد عملى ذكر اللَّه تعالى . » همانا براى هر كسى عمل بزرگى است و عمل بزرگ من ياد خداوند متعال است . - « مَجالس الذّكر ؛ شفاء القلوب . » مجالس ذكر ، شفاى دل‌هاست . - « ذكر اللَّه ، صقال القلوب . » ياد خدا ، موجب صفاى دل‌هاست . - « الكِبر ، أوّل ذنب عصى اللَّه به . » كبر ، اوّلين گناهى است كه خدا با آن معصيت شد .

--> ( 1 ) . حلية الأولياء ( طبقات ابونعيم ) ، ج 6 ، ص 301 .